يا علي گفتيم عشق آغاز شد.،

من نگویم که

 مرااز قفس آزاد

کنید

 قفسم برده به باغی دلم شادکنید  

تقدیم به ماه بنی هاشم

کسی میبرد سوی خیمه ها نعش نگاهت را

    و در جام  شفق می ریخت طعم تلخ آهت را

تو زانو میزدی به خاک و پشت آب خم میشد

و می بوسید لب های عطش چشم سیاهت را

تو در رقص جنون و مشک اشک افشان و دل بی تاب

چه زیبا یاوری کردی امیر بی سپاهت را

کبوتر های دستت را که پردادند نالیدی

بیا خورشید تنـهایم بیا کشتند ماهت را

و آن سوتر بدون جذبه دستان سرسبزت

به قربانگاه میبردند تنها تکیه گاهت را

 ببین پروانه های تشنه ات در دشت می چرخند

و معصومانه می جویند آغوش پناهت را

در اوج لحظه های شوم  و حسرت جان دادی

کسی میبرد سوی خیمه ها نعش نگاهت را

تو را میخوانم یا حسین ...که به درگاهت تقرب جوویم ... تا کمکم کنی ...

 آنگاه به خــــدا برسم وطلا شوم...

 یا حسین مرا هم به خانه ات دعوت کن برای همیشه تا به تو تکیه کنم و توکل تا انتها

 نگران محرم نیستم که آن روز همه به خانه ات مهمانند

 نگران روزهای بیرون از محرم وصفرم ...روزهایی که خواص مهمان تو اند...

 آن روز من کجایم؟

شبها که چشم مست تو پر ناز می شود

                            یعنی گره ز کار دلم باز می شود

                                  سازِ غمِ کلامِ تو شیوا و دلپذیر

                                 در خلوتِ شبانۀ من ساز می شود

                                    با قصه های روشنِ باران طلوعِ صبح

                            در من سرودِ عشق تو آغاز می شود

                        نقش نگاه گرمِ تو در ذهن سردِ من

                  کم کم بَدل بصورت یک راز می شود

              یک روز یا دو روز ندانم تمام عمر

             دل با غم فراق تو دمساز می شود

               با مرغکان عاشق و گنجشککان کوی

                    بر بام و بر درخت هم آواز می شود             

                           وقتی رَوی زپیشم و تنها شود دلم 

                             آن وقت پای غم به دلم باز می شود.

وقتي ستاره ي من شدي ، هيچ تلسكوپي هنوز تو را نديده بود و كشفت نكرده بود.

وقتي كهكشان من بودي ، هيچ منجمي هنوز به بودنت پي نبرده بود.

وقتي مجنونت شدم ، صحرا هنوز افتتاح نشده بود.

وقتي تو زيباي من شدي ، هنوز نيمي از ماه براي كل دنيا ناشناخته بود.

وقتي دروازه بان دروازه ي دلم شدي ، هنوز خط هيچ دروازه اي را نكشيده بودند.

وقتي دلم به چشمان تو ميدان داد ، هنوز كسي درست نمي دانست دايره چيست.

وقتي رنگين كمان صدايت كردم ، همه به آن چيزي كه بعد از باران در مي آمد ميگفتند::

مهمان هفت رنگ نا خوانده!

وقتي صدايت كردم ، هنوز كسي معني انعكاس صدا در كوه ها را نمي فهميد ، من در كوه صدايت كردم و همه

 از صدايي كه برگشت ترسيدند و من شادمان شدم از اينكه هيچ رقيبي تو را از من نخواهد دزديد .

وقتي عاشقت شدم ، همه خواب بودند.

چشمانش يك مرواريد گريه هم نداش.

وقتي پيدايت كردم ، همه گُم شده بودند.

وقتي دنياي من شدي ، همه فكر مي كردند دنيا يعني يك عالمه انسان.

وقتي ديوانه ات شدم ، تصور همه از ديوانه كودك سنگ به دستي بود كه خشم ِ چشم ِ درشت و سنگ ِ بزرگ ِ توي دستش همه را مي ترساند.

وقتي نوشتم رفتنت آتش به جانم ميزند ، اينجا فكر مي كردند كه تنها چوب ها مي سوزند ... بي آنكه بدانند گاهي از آتش گرفتن ِ بسيار است كه انسان چوب مي شود.

اتلا متل ستاره گلم دوسم نداره

 نه اس مس نه یک زنگ

 دلم شده تنگ تنگ

اتل متل آسمون من بدو تو مهربون تومثل  گل من از گِل من زشت زشت تو خشگل

 اتل متل ی خورشید کی از

دلت منو چید این همه دوری از من کی این روزارو می دید

 اتل متل خدافظ خوندم تو فال حافظ

نگات شده سرد سرد جدای پرپرم کرد.